Tworzenie stron www nie jest w dzisiejszych czasach zajęciem tak prostym, jak było to jeszcze jakieś kilka lat temu czy kilkanaście. Owszem, jak to się mówi, są strony i strony. Niektórym w zupełności wystarcza coś bardzo prostego i zupełnie nieskomplikowanego – więc i zrobienie takiej właśnie strony niczym trudnym nie jest i bez najmniejszych nawet problemów poradzi z tym sobie nawet i początkujący webmaster. Rzeczy już jednak lepsze i bardziej funkcjonalne wymagają poświęcenia im znacznie większej ilości uwagi. Obecnie webmasterzy mają naprawdę spore pole do popisu – i to pod wieloma względami. Jednym z takich aspektów są narzędzia, z których mogą korzystać – wybór w tym zakresie jest aktualnie bardzo szeroki. Żadną tajemnicą przy tej okazji nie jest, że osoby zajmujące się tworzeniem stron internetowych korzystają z gotowych już szablonów. Takie rzeczy są zresztą po to, aby robić z nich konkretny użytek. Nie mniej jednak przy korzystaniu z szablonów warto jest o kilku istotnych sprawach pamiętać. Z tym tez, podobnie zresztą jak i z każdą inna rzeczą, związane są pewne problemy, z którymi trzeba umieć sobie poradzić. Znalezienie odpowiednich szablonów nie jest w dobie wszechobecnego Internetu jakimkolwiek problemem. Nie mniej jednak znalezienie szablonu oraz ściągniecie go na dysk twardy komputera to jeszcze nie wszystko. Trzeba go sobie oczywiście jeszcze rozpakować – i przy tej okazji widoczne będą rozmaite pliki. Jaka dokładnie będzie ich liczba – tego nie da się w równoznaczny sposób określić. Wszystko bowiem zależy od tego, jaki konkretnie jest to szablon – równie zatem dobrze mogą to być dwa pliki, co i kilkadziesiąt. Pamiętać należy o tym, aby żadnego spośród tych plików nie usuwać – wszystkie są potrzebne do tego, aby szablon działał w prawidłowy sposób. Nie wolno zmieniać także ich lokalizacji – wszystkie znajdować się muszą koniecznie w tym samym katalogu. Jeżeli tutaj namiesza się cokolwiek, pojawią się kłopoty w zakresie wyświetlania graficznych elementów. Jak wyglądać powinna praca z szablonami? Zacząć należy przede wszystkim od tego, aby zastanowić się dokładnie nad tym, jak strukturę strona internetowa powinna posiadać. Ważna jest przy tej okazji ilość podstroi, a także ich nazewnictwo. W dalszej kolejności menu strony internetowej powinno zostać dopasowane do jej struktury. Tutaj skorzystać można z pomocy edytora HTML. Nie wolno zapomnieć także i o tym, aby w menu zmienić w odpowiedni sposób odnośniki. Chodzi w tym miejscu dokładnie o zmiany w zakresie opisu tychże odnośników oraz nazw tych plików, które mają zostać otworzone. Przy korzystaniu z szablonów oraz podczas wypełniania przy tej okazji strony internetowej pożądaną treścią najwygodniej jest używać zdefiniowanych styli. Aby dokładnie orientować się odnośnie nazw poszczególnych elementów, nie zaszkodzi zapoznanie się ze źródłem oryginalnego szablonu. Takich styli przeważnie występuje kilka. W ten także sposób ustawić sobie można wedle własnych potrzeb niektóre elementy szablonu, takie jak dla przykładu kolorystykę. Wszystkich zmian należy jednakże dokonywać w odpowiednich plikach. Przy tej okazji nie wolno zapominać o tym, aby dobrze kodować szablony – chodzi w tym momencie o zachowanie odpowiedniej przejrzystości. Dzięki temu nie powinno być specjalnych problemów z dostosowaniem takiego szablonu do konkretnych potrzeb, co też jest szalenie istotną kwestią. Faktem też jest – i o tym warto tu wspomnieć – że wszystkie opisane powyżej czynności wymagają ze strony webmastera pewnych już umiejętności.
Wpisy z kategorii Kodowanie
Język HTML ma w dzisiejszych czasach zdecydowanie najważniejszą pozycję, jeżeli chodzi o języki wykorzystywane do tworzenia stron www. Charakteryzowanie tego właśnie języka należy zacząć przede wszystkim od opisania podstawowych komponentów, które wchodzą w jego skład. Niewątpliwie najważniejszym spośród tych komponentów są znaczniki. Określane są one także mianem tagów. Odznaczają się one dwoma najbardziej charakterystycznymi cechami, którymi są zawartość oraz atrybuty. Każdy z tych dwóch wymienionych właśnie parametrów koniecznie musi spełniać pewne bardzo konkretne wymagania. Jest to niezbędne z tego powodu, że w przeciwnym wypadku dokument nie zostanie zwalidowany w taki sposób, w jaki powinien, jeśli chodzi o zgodność ze standardami obowiązującymi w tym zakresie. Każdy znacznik w praktyce zaczyna się zwykle znacznikiem otwierającym, a kończy – zamykającym. Wspominane wcześniej atrybuty zawsze znajdują się w znacznikach otwierających. Zawartość natomiast jest tym, co znajduje się pomiędzy znacznikami otwierającym a zamykającym. Dodać w tym miejscu trzeba, że istnieją takie elementy, w przypadku których nie jest konieczne stosowanie znaczników zamykających. Można w tym miejscu wspomnieć o takich elementach jak między innymi nowe akapity. Stosowane w języku HTML znaczniki podzielić można generalnie rzecz biorąc na trzy podstawowe rodzaje. Będą to zatem znaczniki strukturalne, prezentacyjne oraz hipertekstowe. Dzięki znacznikom strukturalnych możliwe jest opisanie tak zwanej logicznej struktury danego tekstu. Nie definiują jednak sposobu, w jaki wyświetlać się mają poszczególne elementy. Jeżeli chodzi zaś o znaczniki prezentacyjne, to one ten właśnie wygląd opisują. Z kolei znaczniki hipertekstowe zawierają odnośniki do innych dokumentów ewentualnie do odrębnych części wchodzących w skład tego samego dokumentu. Kolejnym bardzo ważnym – obok znaczników – komponentem wchodzącym w skład języka HTML są rodzaje danych. W obrębie języka HTML wyszczególnić ich można parę. Mogą być one wprowadzane na dwojaki sposób, a mianowicie albo do atrybutów, albo do wartości poszczególnych elementów. Spośród rodzajów danych wymienić można między innymi skrypty, jednostki miary długości, kodowanie znaków, deskryptory mediów, datę, czas i tym podobne. Poza tym śród komponentów języka HTML znajdują się również referencja znakowe oraz encje. Odkąd pojawiła się czwarta wersja języka HTML, to od tej pory encje są definiowane w liczbie przekraczającej dwieście pięćdziesiąt, natomiast jeżeli chodzi o symbole znakowe, to jest ich przeszło milion. Zarówno encje, jak symbole znakowe pozwalają na to, aby określone znaki można było zapisywać jako specjalne stałe. Istnieją również i takie znaki, które zapisać można w sposób dosłowny. Znaki specjalne zapisywać można w alternatywny sposób, co z kolei sprawia, że mogą zostać one interpretowane jako zupełnie zwykłe znaki. Nie muszą być one zatem tym samym traktowane w charakterze istotnych części wchodzących w skład składni językowej. Ze wspomnianymi wcześniej stałymi jest taki problem, że osoby zajmujące się tworzeniem stron www dość często zapominają o korzystaniu z nich. Z tego właśnie zapewne powodu internetowe przeglądarki wykazują pod tym kątem wysoki stopień tolerancyjności. W takich właśnie sytuacjach wprowadzone znaki są przez przeglądarki traktowane w charakterze kodu – nie mniej jednak odnosi się to tylko tych sytuacji, kiedy to dalszy ciąg kodu wyraźnie wskazuje na to, że znaki zostały wykorzystane jako części językowej składni.
Z tematyką tworzenia stron internetowych związanych jest bardzo wiele zagadnień. Jednym spośród nich jest kod źródłowy. Jest to niezmiernie istotny element każdej jednej strony internetowej, albowiem to on właśnie ponosi odpowiedzialność między innymi za to, w jaki sposób strona internetowa ukazuje się oczom użytkowników. Z tego właśnie chociażby powodu kod źródłowy musi zostać napisany w poprawny sposób i trzeba do tej kwestii przyłożyć przy tworzeniu strony www należytą wagę. Kod źródłowy nie jest niczym innym, jak ciągiem deklaracji oraz instrukcji, które zostały napisane w takim języku programowania, jaki jest zrozumiały i czytelny dla człowieka. Można również z powodzeniem stwierdzić, że kod źródłowy jest w każdym przypadku efektem wysiłków programistów. Kod źródłowy w każdym przypadku posiada kilka bardzo charakterystycznych cech. W tym miejscu należy przede wszystkim wspomnieć o tym, że najbardziej istotna jego cecha polega na tym, iż zawarte w nim instrukcje nie są p[rzez komputer wykonywane w sposób bezpośredni. Wcześniej bowiem kod musi zostać koniecznie poddany tak zwanej translacji – dla przykładu może on zostać skompilowany tak, aby posiadał postać albo kodu pośredniego, albo maszynowego. W praktyce na kod źródłowy składają się pliki określane mianem plików źródłowych. Ich liczba bywa zróżnicowana – wszystko zależy w tym momencie od tego, z jak bardzo funkcjonalną stroną mamy do czynienia oraz z tym, jak bardzo jest ona rozbudowana. W przypadku, jeśli jest rozbudowana w bardzo wysokim stopniu na kod źródłowy składają się tego rodzaju pliki liczone nawet i tysiącach. W takich przypadkach do kodu źródłowego są wówczas dołączane dodatkowo specjalne instrukcje. Jeżeli chodzi o te pliki źródłowe, to zazwyczaj nie są one zapisywane w tym samym języku programowania – nie ma zresztą takiego przymusu. Sposób, w jaki zorganizowany jest kod źródłowy oraz jak przedstawia się jego struktura to bardzo ważne rzeczy. Wpływają one bowiem w zasadniczy sposób na jakość kodu. Kiedy zaś można mówić o wysokiej jakości kodu źródłowego? Składa się na nią generalnie rzecz biorąc wiele elementów, nie mniej jednak należy wśród nich wymienić te najistotniejsze, a są nimi mianowicie przenośność, czytelność, łatwość w zakresie rozbudowy oraz wydajność. To są cechy zdecydowanie najlepiej definiujące wysokiej jakości kod źródłowy. W bardzo wielu przypadkach zachodzi konieczność dokumentowania kodu. Z taką właśnie sytuacją do czynienia mamy między innymi przy tworzeniu dużych, bardzo rozbudowanych stron internetowych – chodzi zatem generalnie o duże projekty. Chociaż kod źródłowy jest przede wszystkim ciągiem rozmaitych instrukcji, to jednak należy pamiętać o tym, że w jego skład wchodzą również i inne elementy. Wspomnieć tutaj trzeba chociażby o strukturach danych czy też o deklaracjach funkcji. Wspominana wcześniej dokumentacja jest w większych projektach konieczna z tego przede wszystkim powodu, że tych wszystkich elementów wchodzących w skład kodu źródłowego jest bardzo dużo, a zapamiętanie ich wszystkich jest w praktyce po prostu niemożliwe. Jeżeli jednak taka możliwość się pojawi, to zajmuje ona zdecydowanie za dużo czasu. Im bardziej dokładna i szczegółowa jest dokumentacja, tym większa zachodzi potrzeba sporządzania w tym zakresie odrębnych dokumentów. Tutaj wszelakie elementy kodu źródłowego są opisane zgodnie z pewnymi standardami. To wszystko sprawia, że odnalezienie pożądanego elementu nie stanowi dla programisty zbytnio specjalnie dużego problemu.
Przy okazji tworzenia stron internetowych zastosowanie znajdują rozmaite programy, języki i tym podobne narzędzia. Co dokładnie zostaje wykorzystywane – to już zależy od tego, jaka strona ma powstać. Wiadomo przecież, że jedne są mniej skomplikowane, inne natomiast bardziej. Do różnych rzeczy są one także przeznaczone. Do tworzenia stron odznaczających się tym, że ich przeznaczenie jest ogólne bardzo często zastosowanie znajduje język XHTML. XHTML to skrót od anglojęzycznego wyrażenia Extensible HyperText Markup Language, co na nasz rodzimy język przetłumaczyć można jako rozszerzalny język znaczników hipertekstowych. Specyfikacje tego języka są przygotowywane przez organizację o nazwie World Wide Web Consortium. W powszechnym przekonaniu dość często spotkać się można z opinią, iż XHTML powstał po to, aby zastąpić język HTML. Nie jest to tymczasem prawda, albowiem jest on przedstawicielem HTML. Czym zatem XHTML różni się od języka HTML? Podstawowa różnica to taka, że każdy jeden dokument, który został napisany w języku HTML jest zgodny z oficjalnymi specyfikacjami jeszcze innego języka, a mianowicie XML. Dzięki temu dokumenty te są o wiele łatwiejsze, jeżeli chodzi między innymi o możliwości w zakresie ich generowania. To z kolei poszerza zakres ich możliwości – dla przykładu można je wystawiać za pomocą jednej tylko metody. Tym samym ujawnia się również jedna ze zdecydowanie największych zalet opisywanego tutaj języka, mianowicie taka, że można go łączyć z innymi językami, które posiadają zgodność z XML. Jeżeli natomiast chodzi o obsługiwanie języka XHTML przez internetowe przeglądarki, to z tymi nowymi nie ma obecnie żadnych problemów w tym temacie. Tak popularne przeglądarki jak chociażby Opera czy Firefox w stu procentach obsługują język XHTML, zupełnie inaczej natomiast sprawa się przedstawia w przypadku przeglądarki Internet Explorer, która to wcale nie obsługuje wymienianego tutaj języka i co niewątpliwie jest jej bardzo dużą wadą. Webmasterzy nie mają zatem innego wyjścia, jak brać ten właśnie aspekt pod uwagę. W każdym bądź razie, jeżeli do tworzenia strony internetowej został wykorzystany język XHTML, to trzeba sięgnąć po tak zwaną metodę negocjowania zawartości – dzięki temu nie będzie problemów z wyświetlaniem danej strony zarówno pod tymi nowoczesnymi przeglądarkami, jak i nieco starszymi. Zasad rządzących korzystaniem z języka XTML wymienić można naprawdę mnóstwo. przede wszystkim jeśli strona tworzona w tym właśnie języku będzie zawierała jakiekolwiek błędy, nie ma co liczyć na to, że strona wyświetli się w prawidłowy sposób. Wszystkie strony tworzone w języku XHTML muszą posiadać ściśle określony typ zawartości. Kolejna sprawa to taka, że atrybuty nie mogą być tutaj minimalizowane. Jeżeli zaś chodzi o wartości tych atrybutów, to nie wolno zapominać o ujmowaniu ich zawsze w cudzysłów. Ponadto nazwy atrybutów zawsze trzeba pisać mała literą – to samo zresztą tyczy się nazw elementów. Poza tym elementy zagnieżdżać trzeba w odpowiedni sposób. Jeżeli są one puste, to także nie wolno zapominać o ich zamykaniu. W elemencie głównym zawsze musi się znaleźć stosowny atrybut, w którym jest określona przestrzeń nazw XHTML. Przy niepustych elementach znaczniki otwierający oraz zamykający zawsze muszą iść ze sobą w parze – zastosowanie jednego automatycznie oznaczać musi zastosowanie drugiego. Każdy dokument pisany w języku XHTML dobrze jest zawsze rozpoczynać od deklaracji XML. Podobnych zasad wymienić można tutaj rzecz jasna zdecydowanie więcej.